Skip to content

Bakfiets

mei 2, 2010

Alleen het Spui in Den Haag had ik nog nodig om mijn collectie supermarkt-monopoliekaarten compleet te maken en een bakfiets te winnen. Niet dat ik zo nodig een bakfiets moet hebben. Integendeel, sinds ze gebruikt worden als hippe gadget voor dubbelverdienende grachtengordel-dertigers om hun kinderen honderd meter verderop naar school te brengen heb ik er zelfs een beetje een hekel aan. Maar je weet maar nooit of je nog een keer bij wijze van even niet opletten per ongeluk lid gaat worden van die categorie mensen, of wat ie anders waard is op marktplaats.

Maar ze doen het slim hoor, bij de supermarkt. In een week geven ze een hele stapel bij-elkaar horende kaarten weg bij elke tien euro aan boodschappen. De week daarop boren ze dan een andere stapel aan, zodat je eigenlijk alleen maar kans maakt als je in één week ongeveer honderd keer boodschappen doet. Maar toch, je blijft hopen op die laatste kaart, die ene die je nog niet hebt. Zelfs als je ziet dat er op online fora voor dezelfde kaart al 300 euro wordt geboden door een desperate huismoeder of -vader wiens leven volledig incompleet is zonder de bewuste bakfiets.

Zo luisterde ikzelf gistermiddag aandachtig mee toen een man achter me in de rij even geen antwoord wist op de vraag of ie monopoliekaarten spaarde. “Eh, nee, moet dat dan?” Vroeg ie met iets dat leek op een Gronings accent. De caissière schudde haar hoofd. Opeens ging mijn mond open. “U  kunt ze ook aan mij geven” kwam eruit. De caissière gaf mij zonder afwachten een monopoliekaart. Kut, dacht ik, ééntje maar. Had ie niet wat meer kunnen kopen? Maar toen ik opkeek op naar de meneer in kwestie waren al mijn zorgen voorbij. De man zag eruit als een blonde knappe engel. In een smerige blauwe overall en met een Gronings accent, maar een engel niettemin. Had ie meegedaan met boer zoekt vrouw, had ik geen moment getwijfeld. En het kon dus ook niet anders of in die ene kaart die hij mij zojuist had geschonken moest  zich het Spui bevinden.

Eenmaal buiten bij mijn fiets zag ik hem de supermarkt uit lopen en op een drafje de hoek om verdwijnen. Ik fietste naar huis, gooide de boodschappen neer en rukte het kartonnetje van de kaart. “Herenstraat, Groningen.” stond er. Waarmee ik kon gaan sparen voor een heuse pannenset. De  volgende keer spreek ik alleen nog Hagenezen aan.

Advertenties
One Comment leave one →
  1. hans permalink
    juli 26, 2010 1:58 pm

    Hee Eva, leuke blog heb je, je schrijft vermakelijk, komt er binnenkort nog meer? groeten van die verwarde wk kijker bij willem slok met een gezonde aversie voor bakfietsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: