Skip to content

Wild Things

januari 23, 2010

“Als monsters gaan huilen kun je me opvegen”, hoorde ik mezelf zeggen na afloop. We waren naar “Where the Wild Things Are” geweest en mijn bioscoop-metgezel vond het grappig dat ik weer een potje had zitten grienen aan het eind van de film. Later besefte ik dat het niet om huilende monsters was, maar wel om de reden waarom het monster huilde. Hij was teleurgesteld in het leven en wist tegelijkertijd dat er niemand was, die daar daadwerkelijk wat aan kon doen. Niemand die hij de schuld kon geven, bovendien. En niemand die zijn behoefte aan sturing kon bevredigen.

“Zo is het eigenlijk ook”, zei mijn vriendin. “Ik weet niet waar we het idee vandaan halen dat het leven per definitie leuk is, of leuk moet zijn. Eigenlijk is het gewoon overleven.” Ik dacht plotseling weer aan de Matrix en zijn twee kleuren pillen. Rood voor de waarheid, blauw voor de sluimerende saaie droom. Ik geloof dat ik voor blauw zou kiezen. En nog liever zou ik helemaal niet weten dat ik überhaupt kon kiezen. Die mensen heb je ook – en die zijn misschien wel het gelukkigst.

Maar ondanks (of wellicht dankzij) de licht hopeloze ondertoon vond ik het verhaal van Maurice Sendak (auteur van het boek uit 1963, dat ik overigens nooit gelezen heb) en Spike Jonze (“Being John Malkovich”) zeker de moeite waard. Iedereen kan zich denk ik wel een klein beetje herkennen in het jongetje dat gewoon wil spelen, of in de monsters die hij tegenkomt. Monsters die ondanks hun vrijheid niet anders te blijken functioneren dan de mensen om ons heen. En dan is er nog herkenning in de oerbehoefte om af en toe gewoon een lekker te ravotten, dingen te bouwen, te slopen en je fantasie de vrije loop te laten. Zoals de trailer over Wild Things zegt: “There’s one in all of us”.

Advertenties
One Comment leave one →
  1. Erik permalink
    januari 25, 2010 12:13 pm

    Twee weken terug nog “Max en de Maximonsters” aan m’n neefje gegeven. En eigenlijk, ookal is het voor kinderen, en moet je dus bij de kassa zeggen dat het een kadootje is en je hem in wil laten pakken, zou ik de verpakking er maar wat graag zelf afscheuren en met een kop warme chocomel lezen, voordat ik naar bed ga.

    Het is echt een prachtig kort verhaaltje. De film moet ik nog zien.

    Als je op max en de maximonster googlet is de eerste hit een powerpoint waar iemand het krakkemikkig in heeft upgeloadet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: