Skip to content

Papieren Esthetiek

juli 16, 2009

Eigenlijk ben ik nooit zo van de tijdschriften. Vroeger las ik de Bobo, de Taptoe, de Tina, en en de Yes van voor naar achter en kon daarna niet wachten op het volgende nummer. Maar dat is al vijftien jaar geleden. Ik denk dat ik teveel te lezen of te scannen heb ik mijn dagelijks leven, vooral via de computer. Maar ook als de lettertjes nog niet voor mijn ogen dansen, kies ik eerder voor een boek dan een tijdschrift. In een tijdschrift zijn er vaak maar een paar dingen die ik boeiend vind, de rest zijn pagina’s met regels zonder betekenis, aangevuld door advertenties.

Toch heb ik, op een zonnige ochtend waarop de koffie op was, er weer eentje meegenomen uit de supermarkt. Flow Magazine, stond erop. De naam riep het gevoel op van de reeds bestaande tijdschriften a la Mind Magazine en Happinez die zich bezig houden met immateriele zaken als mindfulness en geluk, met name voor de vrouw. Maar het was vooral de dikke matte kartonnen kaft met vrolijke streepjes, die deze keer de aandacht trok. En zo bleef het ook na het openslaan van in het tijdschrift. Ik vond verhalen afgewisseld met pagina’s van sfeerbeelden, kunstwerkjes op A4-formaat, ertussen opeens weer een gedichtje of een advertentie die grotendeels gestript is van al zijn schreeuwerigheid (en dus gelezen wordt omdat ie er niet uitziet als een advertentie). Het is een sfeer waar je wel van moet houden, het zit vol met tirelantijntjes en tekeningetjes – ik kwam een tekening tegen die erg op de Fail Whale leek en iets anders dat het werk van oud-dorpsgenote Geertje Aalders bleek te zijn – waar je op een cynische depressieve dag niet mee aan moet komen. Bij mij was het  de zon, het vooruitzicht op koffie tezamen met de vrolijkheid en simpelheid van het tijdschrift dat me deed besluiten om ’t tijdschrift te kopen.

Flow2

Toch lijkt de esthetiek van het tijdschrift meer dan een glanslaagje dat helpt om gezien te worden. Ik betrap mezelf erop dat ik het telkens weer oppak om het volgende artikeltje te lezen, maar ook om de plaatjes te bekijken en het papier te voelen. Het hele tijdschrift ademt ‘feel-good’ op een manier die het Internet nooit zou kunnen. Marshall McLuhan kan zijn hart weer eens ophalen. Wellicht is er toch nog hoop voor de kranten.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: