Skip to content

Bevrijdingsdag 2008

mei 5, 2008
Wat hou ik toch van de Universiteit Utrecht. “Ja… nee…. bevrijdingsdag is dit jaar gewoon een werkdag hoor… ook voor ons, zei een collega nog.” Jammer, in dat verband, dat op zo’n werkdag alle overheidsgebouwen toch gewoon dicht zijn, zo ook het mijne. Nou ja, met een acces pasje kun je er altijd in, dus ik heb vanmorgen nog even om de hoek gespiekt. Afdeling informatica: 2 mensen aan het werk. De rest van het gebouw: leeg. Buiten riepen de vogeltjes en de zon, dus ik heb niet eens een poging gedaan in het donkere gebouw te blijven hangen. Werken moet ik alsnog, want er moet een hoop gebeuren. Maar inspiratie en werklust heb ik in dat gebouw sowieso nooit echt gekregen. Geef mij maar de vogeltjes, de lentezon en de picknicktafel op de oprit. Zeker op een dag als bevrijdingsdag; ik mag hier toch mooi zomaar zitten zonder dat iemand me aanvalt of bedreigt. Op hier en daar een te vroege wesp na.

In het kader van bevrijdingsdag, nog een leuk boekje voor wie er niet alleen geïnteresseerd is in de weerslag van de oorlog op onze eigen identiteit, maar ook op dat van onze oosterburen. Ik citeer de tekst op de achterzijde:

“Twee dictaturen in een tijdsspanne van vijftig jaar is meer dan gezond is voor een land. De ervaringen met nazisme en communisme uit de vorige eeuw zijn tot op heden van invloed op de Duitse samenleving. Toch is het land geen gijzelaar meer van zijn geschiedenis. In het nieuwe millennium hebben de Duitsers ontdekt dat ze van hun land kunnen houden. Traditioneel was er maar één Duitser die met de Duitse driekleur op zijn auto reed: de bondspresident. De rest van de bevolking liep liever niet achter de vlag aan; daar kwam slechts narigheid van. Tijdens het wk 2006 werd het vlaggen spontaan een vrolijke massabeweging. Gehuld in de nationale driekleur zwart-rood-go ud experimenteren de Duitsers tegenwoordig met een nieuwe lichtvoetigheid. De lachebekjes van Europa zullen het niet snel worden, maar het land van iezegrims in donkere wouden is verleden tijd. In Onze nieuwe buren beschrijft Duitsland-deskundige Michel Kerres de wedergeboorte van onze oosterburen. Aan de hand van interviews en portretten illustreert Kerres de lange speurtocht van de Duitsers naar zichzelf.”

En voor wie er liever geinteresseerd is in het strand: wat je ook doet, ga niet in Scheveningen bij de mintgroene strandtent Down Under zitten: de eigenaar heeft zich gisteren tijdens de dodenherdenking zo belachelijk gemaakt (voor zowel mensen die herdenken als mensen die dat niet doen, dat is dan weer knap op zich) dat hij eigenlijk geen klanten meer verdient.

Goed, nu echt aan het werk.
Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: